Współczesna pozycja sukienki jest naturalnym następstwem coraz silniejszej pozycji i coraz lepszego samopoczucia kobiet. Lansując sukienkę, moda potwierdza to, o czym wie większość pań, działających w świecie do niedawna zdominowanym przez mężczyzn: kokieteria nie jest wrogiem kompetencji, natomiast na pewno jest sprzymierzeńcem kobiety. Właśnie kokieteria to główny atrybut modnej sukienki. Zwłaszcza tej, która ma uświetniać niezwykłe okazje. Warto obserwować cechy i walory sukienek okolicznościowych, bo te z nich, które zostaną zaakceptowane, są natychmiast przenoszone do mody całodziennej. Zwłaszcza letniej, w której negliż jest oczywistością i potrzebą. Listę tych walorów otwierają: lekkość, asymetria, miękkość draperii, akcentowanie biustu, talii i nóg.

Jeśli jakaś rzecz jest szczególnie wyróżniona zainteresowaniem mody, natychmiast zyskuje różnorodne wcielenia, a przy okazji − hierarchię. Gwiazdami wśród sukienek są dziś „małe kreacje” wzorowane na wielkich kreacjach gwiazd, ubieranych przez największych mistrzów. Jedni z nich byli nazywani artystami nożyczek, inni mistrzami draperii, a dziś obie specjalności są zgodnie wykorzystywane do uatrakcyjnienia modnej sukienki. Raz wpisanej w kształt litery X na wzór kreacji Diora, innym razem przypominającej „grzeczne i grzeszne” futerały YSL, kaskadowe kreacje Vionnet lub rzeźby Balenciagi. Bo kolejnym, niezawodnym atrybutem modnej sukienki jest aluzja do przeszłości, nostalgiczna stylizacja.

Co prawda, nadal silną reprezentację mają sukienki z męskim rodowodem np. szmizjerki, albo niemal podkoszulkowe futerały, ale i one zostały poddane silnemu procesowi feminizacji, np. rodzajem lub wzorem tkaniny, falbankami przy kołnierzu, guzikami jak broszki itp. Ostatnie sezony to także czas dominacji sukienki najbardziej użytkowej i najbardziej uniwersalnej, jaką jest tunika. Tunika, występując samodzielnie, jest po prostu minisukienką. Jednak jej popularność i standardowość szybko stała się wyzwaniem dla mody nastawionej na wyróżnienie i intrygowanie oryginalnością kroju. Najistotniejszą, najbardziej intrygującą cechą wielu sukienek jest próba pożenienia ognia z wodą, czyli tradycji krawieckiej, organizującej tkaninę systemem cięć i zaszewek z tradycją antyczną, której istotą jest draperia − gest tkaniny. I tak, bardzo często góra sukienki jest zacięta zaszewkami, natomiast forma spódnicy to wynik kompozycji fałd i marszczeń. Bywa też odwrotnie − dół jest wymodelowany cięciami, przypominając futerał, natomiast góra spływa kaskadami falban i falbanek. Ta opozycyjność między jednoznacznością cięcia a plastycznością swobodnie ułożonej tkaniny to kolejny atrybut modnej sukienki, przede wszystkim wizytowej, ale nie tylko bo harmonizowanie kontrastów to hasło aktualne dla sukienkowej estetyki także w trendach przyszłego roku.
Skoro mówimy o kontrastach, to na uwagę zasługuje najważniejszy: zabawa w przykrywanie odkrywanie, której efektem jest różnorodność dekoltów. Dekolty są symetryczne i asymetryczne. Owalne i trójkątne. Balkonikowe i kadrowane ramiączkami różnej szerokości. Mnogość dekoltów to także efekt modnej nostalgii, dążenie do tego, by współczesna „mała kreacja” nawiązywała linią, krojem, detalami do wielkich kreacji z wielkich wybiegów.
W ten sposób moda przypomina przeszłość i dyskretnie oferuje „luksus jak z dawnych lat”. A ponieważ luksus nieodmiennie kojarzy się z blaskiem, kolejnym atrybutem „gwiazdy sezonu” jest właśnie blask.

Błyszczą sukienki, jak lureksowe futerały. Światło załamuje się na marszczeniach, draperiach, falbanach, plisach akcentując formę i kolor. Kolor coraz częściej wyrazisty, intrygujący, wyzywający na tle niezawodnej czerni i bieli.

Za: Rynek Mody